Vallen, opstaan en het leven dat doorgaat
Mijn eigen leven prive en in mijn vak is nooit een rechte lijn geweest.
Geen strak geplande route met duidelijke afslagen en voorspelbare haltes.
Eerder een zeer kronkelend pad, soms zonovergoten, soms mistig, soms zo steil dat ik dacht: hoe kom ik hier ooit bovenop?
Ik heb momenten gekend waarop de grond letterlijk onder mijn voeten wegviel.
Verlies dat niet te bevatten was.
Gezondheid die ineens geen vanzelfsprekendheid meer bleek.
Werk, relaties, plannen, dingen waarvan je denkt dat ze stevig staan, tot ze dat ineens niet meer doen.
Op zulke momenten ontdek je iets bijzonders:
je denkt dat je breekt… maar heel vaak buig je alleen.
Dat buigen heb ik echt moeten leren.
Niet vechten tegen wat er is, maar het voorzichtig aankijken.
Soms huilend. Soms boos. Soms murw.
En ja, ook momenten waarop ik het gewoon even niet wist.
Wat me telkens weer overeind hielp, zat zelden in grootse oplossingen.
Het waren kleine dingen.
Een gesprek dat precies op het juiste moment kwam.
De natuur die me letterlijk weer liet ademen.
Mijn onvoorwaardelijk trouwe hondje naast me als mijn schaduw en zonder oordeel.
Cliënten die me, vaak zonder dat ze het beseften, spiegelden hoeveel veerkracht mensen bezitten.
En ergens onderweg veranderde mijn perspectief.
Ik stopte met denken dat opstaan betekende dat alles weer “zoals vroeger” moest worden.
Want dat wordt het natuurlijk niet.
En misschien is dat maar goed ook.
Opstaan werd voor mij:
verder leven met wat je hebt meegemaakt.
Niet ondanks, maar inclusief.
Ik merkte dat juist de scheuren in mijn verhaal ruimte maakten voor zachtheid.
Voor echte verbinding.
Voor werk dat niet alleen professioneel is, maar doorleefd.
Ik begrijp pijn heel anders nu.
Niet alleen uit theorie, maar uit levens ervaring.
En gek genoeg kwam er ook iets moois bij: vrijheid.
De vrijheid om mijn leven meer te leven zoals het echt bij mij past.
Meer avontuur, meer echtheid, meer ruimte voor liefde en plezier.
Niet wachten tot “later”, maar het nu toelaten.
Ik zal vast nog wel eens vallen.
Dat hoort bij leven.
Maar ik weet inmiddels dat opstaan ook in mij zit.
Niet omdat ik zo sterk ben maar omdat ik mens ben.
En mensen hebben een ongelooflijk vermogen om door te gaan, zelfs als ze denken dat het niet meer lukt.
Dus als dit stukje iets mag zeggen tegen degene die het leest, dan is het dit:
je hoeft niet perfect overeind te blijven.
Je mag wankelen.
Je mag rusten.
Je mag twijfelen.
Maar onderschat nooit je eigen vermogen om weer op te staan.
Soms begint dat met niets meer dan een klein besluit:
ik geef het nog niet op.
En geloof me… daar kan verrassend veel leven uit groeien
Reactie plaatsen
Reacties