"Je ziet er helemaal niet ziek uit."
Het is vaak lief bedoeld.
Soms zelfs als een compliment.
Maar voor mensen met een chronische aandoening kan die opmerking voelen als een kleine steek.
Want wat zie je eigenlijk als je naar iemand kijkt?
Zie je de vermoeidheid die als een zware deken over iedere dag ligt?
Zie je de pijn die bij iedere beweging aanwezig is?
Zie je de slapeloze nachten, de zorgen, het plannen van energie alsof het een schaars betaalmiddel is?
Waarschijnlijk niet.
En dat is precies het ingewikkelde van veel chronische aandoeningen.
De buitenkant vertelt vaak een heel ander verhaal dan de binnenkant.
De onzichtbare rugzak
Iedereen draagt wel iets mee in het leven.
Maar sommige mensen dragen een rugzak die nooit af mag.
Een rugzak gevuld met pijn, vermoeidheid, beperkingen, medicijnen, ziekenhuisafspraken en onzekerheid.
Niet omdat ze dat willen.
Niet omdat ze aandacht zoeken.
Maar omdat hun lichaam simpelweg niet meer doet wat ze graag zouden willen.
En toch gaan ze door.
Ze werken.
Ze zorgen voor hun gezin.
Ze lachen op verjaardagen.
Ze wandelen met de hond.
Ze drinken koffie met vrienden.
En juist daardoor denken anderen soms dat het wel meevalt.
De energiehuishouding
Mensen zonder chronische klachten staan vaak niet stil bij iets heel eenvoudigs: energie.
Voor veel chronisch zieken is energie geen vanzelfsprekendheid.
Waar de één spontaan besluit om nog even naar de stad te gaan, moet de ander eerst nadenken:
"Kan ik dat vandaag wel aan?"
"Wat kost me dat morgen?"
"Moet ik daarna een dag herstellen?"
Soms lijkt het leven op een voortdurende huishouding.
Niet van geld.
Maar van energie.
En geloof me, die rekening raakt sneller leeg dan veel mensen beseffen.
Sterk zijn is niet hetzelfde als geen last hebben
Wat ik vaak zie in mijn praktijk, is dat mensen bewonderd worden om hun kracht.
"Wat ben jij sterk."
Ook dat is lief bedoeld.
Maar sterk zijn betekent niet dat iets geen pijn doet.
Sterk zijn betekent vaak dat je doorgaat terwijl je liever zou rusten.
Dat je lacht terwijl je verdriet hebt.
Dat je geniet van kleine dingen omdat grote dingen soms niet meer vanzelfsprekend zijn.
Sterk zijn betekent niet dat je niets voelt.
Het betekent dat je hebt geleerd om met veel te leven.
Een beetje meer zachtheid
Misschien hoeven we niet altijd te begrijpen wat iemand precies heeft.
Misschien is het genoeg om te erkennen dat iemand iets draagt wat wij niet kunnen zien.
Een beetje minder oordeel.
Een beetje minder advies.
Een beetje meer nieuwsgierigheid.
En soms gewoon de vraag:
"Hoe gaat het écht met je?"
Want achter een glimlach kan een heel verhaal schuilgaan.
Wat je niet ziet
Veel mensen met een chronische aandoening zijn geen helden omdat ze alles aankunnen.
Ze zijn bijzonder omdat ze iedere dag opnieuw opstaan en hun leven proberen te leven met de kaarten die ze gekregen hebben.
Niet ondanks hun beperking.
Maar samen mét die beperking.
En misschien is dat wel de grootste vorm van veerkracht die er bestaat.
Want sommige gevechten spelen zich niet zichtbaar af.
Maar daarom zijn ze niet minder zwaar.
Integendeel.
Reactie plaatsen
Reacties